Category Archives: İslam Səfərli

İslam Səfərli – GƏLMİŞƏM

Standart

Yenə coşdu ürəyimin telləri,
Əziz dostlar, mən tüğyana gəlmişəm.
Neçə vaxtdır görmür məni bu yerlər,
Araz üsto mən seyrana gəlmişəm.

Ah, nə deyim, nə söyləyim sizə mən,
Gözüm dolur, söz deyəndə ürəkdən.
Bu torpaqda kəsdiyim duz-çörəkdən,
Qüvvət alıb, mən cövlana gəlmişəm.

Vurulduqca bu sevimli yurda mən,
Rübabımı kökləmişəm burda mən.
Mənə şeir çələngini bəxş edən,
Yaraşıqlı bir məkana gəlmişəm.

Ovçu kimi mən dolana-dolana,
Qalxıb Araz qırağından bu yana.
Baba yurdum gözəl Nəqşi-cahana,
– Ana yurdum Naxçıvana gəlmişəm.

İslam Səfərli – BATABAT BULAĞI

Standart

Bulaqların bir səmtədir axarı,
“Salvartı”nın xoş görünür baxarı,
Biçənəkdən at səyridib yuxarı,
Yalmanına yata-yata gəlmişəm,
Mərcan gözlü Batabata gəlmişəm.

“Qonaqgörməz” düşmənidir təkliyin,
Ayaqları xınalıdır kəkliyin.
Göl üstdəki güllüyün, çiçəkliyin
Xoş ətrinə bata-bata gəlmişəm,
Mərcan gözlü Batabata gəlmişəm.

Dağ cığırlı, hər tərəfim duman, çən,
Boz qayadan cüyür ürkdü qəflətən.
Tüfəngimi sinəm üstə basım mən –
Arxasınca ata-ata gəlmişəm,
Mərcan gözlü Batabata gəlmişəm.

Mehmanınam on beşdə mən, beşdə mən,
Gətirmişəm basdırmanı teştdə mən.
Neçə ocaq tüstülədib döşdə mən,
Birini də çata-çata gəlmişəm,
Mərcan gözlü Batabata gəlmişəm.

Vüqarlıdır zirvələrin, qaşların,
Üzə gülür qayaların, daşların.
Mən İslamam, öz səsimi quşların
Nəğməsinə qata-qata gəlmişəm,
Mərcan gözlü Batabata gəlmişəm.

İSLAM SƏFƏRLİ – Dağ Qartalı

Standart

İslam Səfərli4

Xalq yazıçısı Süleyman Rəhimova ithaf

Deyirlər, qocaman qartal uçanda,
Qayalar diz çökər, zivələr sinər.
İlham vəcdə gəlib qanad açanda,
Sənət meydanında göstərər hünər.

O, öz diyarına, doğma yurduna,
Elə ki, fərəhlə çevrilib, baxır;
Xalqın dərya təbi verilib ona,
Coşqun dağ selləri qəlbindən axır.

Elini-gününü sevən sənətkar,
Ucalır bir qartal qanadı kimi.
“Şamo”nu bağrıma basıram, dostlar,
Möhtərəm ədibin övladı kimi.

Yox, yox titrəməyir qurşun qələmi,
Onun sinəsində min dastan yatır.
Elə bir insanın deyin, nə qəmi,
Sənəti ən canlı epopeyadır?!

Yarat, ey sənətin könül sirdaşı,
Doymaz yaratmaqdan sevdalı ürək.
Ey şair Vurğunun ədib qardaşı,
Ömrün uzun olsun arzularıntək!..

İslam Səfərli – YATAQXANA

Standart

islam seferli36
Öz evindən,öz kəndindən xeyli uzaqda,
Tələbələr mənzilində heç olmusanmı?
Öz həm məktəb dostlarınla sadəotaqda
İllər boyu qərar tutub sən qalmısanmı?

Duymusanmı tələbəlik həyatındakı
Yaxşı günü, çətin günü, söylə, ey cavan?
Səni gümrah böyütdügcə sevimli Bakı,
De, yadına heç düşübmü mehriban anan?

Bəzən dilsiz gecələrdə girib yerinə,
Yuxu basıb, döşdə dəftər yatmısanmı sən?
Əla qiymət almaq üçün alın tərinə,
De,imtahan zamanları batmısanmı sən?

Yuxuda hərdən soyuq payız gecəsindəki,
Mübahisə saatmız çəkibmi üçə?
Döyüşlərdən qalib çıxmış qəhraman təki,
Rahat olub yatmısanmı, söylə, o gecə?

Mən özüm də dörd ildir ki, bu minval ilə,
Çox qalxmışam bu binanın pillələrini.
Qələm tutub, şairanəbir xəyal ilə,
Yaratmışam gəncliyimin lövhələrini..

Bəzən bütün yataqxana uyuyan zaman,
Təkcə mənim otağımın işığı yanmış.
İş üstün də görüşdüyüm neçə qəhrəman,
Gözlərimin önündəcə gəlib dayanmış.

Beş il tamam qayğı çəkən, eyəziz ana!
Tələbələr unutmamış haqq-sayını.
Kim tərk etmiş məndən qabaq bu çarpayını?
Söylə görüm, söylə görüm ey yataqxana,
Bəlkə, o gənc geoloqdur dağlar içində?

Bəlkə, indi müəllimdir, kənddə dərs deyir?
Bəlkə qoca Miçurin tək bağlar içində,
Ağaclara sənətilə yeni can verir?

Bəlkə elmi əsərini o qurtararaq,
Vaqif olur fəlsəfənin dərinliyinə?
Bəlkə, cavan bir şairdir, fikrədalaraq,

Yurdumuzun cəlalına söz qoşur yenə?!
Yataqxana, aylar gəlib, illər getsədə,
Gülaçacaq ürəyimin bu xoş niyyəti.
Unutmaram, unutmaram yüz il ötsədə,
Sənin ana qoynundakı səmimiyyəti..

İslam Səfərli – Səhər nəğməsi

Standart

Ah səhər-səhər gülür meşələr,
Ətrini yayır tər bənövşələr.
Gəl gəzək qoş-qoşa, verək baş-başa,
Eşqin günəşdir, hüsnün tamaşa.

Nərgizlər gülür gözlərin kimi,
Gör nələr çalır qəlbimin simi.
Həyatımız şən, sevdim səni mən,
Könlüm açılır xoş gülüşündən.

Gəl sevgilim bir çıxaq bağa,
Mahnılar deyək bu şən dövrana.
Gəl gəzək qoş-qoşa, verək baş-başa,
Eşqin günəşdir, hüsnün tamaşa.

music: Zakir Bağırov

İslam Seferli – Həsrət nəğməsi

Standart

Mikayıl Müşfiq22

Müşfiq üçün

Naxçıvan nisgillər açarçısıdır,
Ona qonaq gələn ovudar qəmi.
Ancaq Arazımız el carçısıdır,
Naləsi tutubdur bütün aləmi.

Müşfiqim, üfüqdə gülümsəyir dan,
Tikanlı məftillər qubarlı yara.
Əlin çatmasa da qatar yolundan,
Bir salam göndərdin Sən Şəhriyara.

Yaralı şairin, sözlü ustadın,
Səsi həzin teldə, sarı simdədir.
Şair var, yurdunda qərq olub yadın,
Qəbri də özü tək tilsimlərdədir.

Yəqin ki, örtübdür qərib türbəni,
Yabanı çal-çayır, pəjmürdə yosun.
Deyirlər Cavidim çox sevib səni,
Mən niyə sevməyim, mən niyə susum?

Dərdini xalqıyla bölən şairin,
İlham zivəsindən şəlalə daşar.
Sözünü deməmiş, ölən şairin,
Sözü dildə gəzər, dodaqda yaşar.

Naxçıvan! Bax budur məmləkətimiz,
İstədik onunla bir görüşəsən.
Səni qəlbimizdə gətirmişik biz,
Arazla dərdini tən bölüşəsən…

Şairim, üfüqdən günəş kimi qalx!
Sənətkar susanda millət kar olar.
Təqsiri Arazın üstünə yıxsaq,
Araz bundan da çox zülümkar olar.

Bölünən xalqların müqəddəratı,
Dünya məlisində nəqarət olmuş.
Bəs niyə, bəs niyə azəri adı,
İkiyə bölünüb belə yad olmuş?..

Susma! Odlu şair, alovlu ürək,
Çılğın misraları ayağa qaldır.
Səni yıxa bilməz bir daha külək,
Qayada palıd ol, dəryada sal dur!

Sənətkar sınanar darda, çətində,
Şairlik heç kəsə gəlməsin asan.
Sən indi Əcəmi ziyarətində,
Şərqin əfsanəvi qapısındasan.

Tüklərim ürpəşdi, sanki üşüdün,
Arazdan deyirəm, qəhərliyəm mən.
Mənim müdrik sözlü cavan Müşfiqim,
Nəqşi-Cahanıma sən xoş gəlmisən!…