Category Archives: Telli Pənahqızı

Telli Pənahqızı – Unudulmuş kəndlərə ağı

Standard

Telli Pənahqızı1

Hanı bu torpağın ər oğulları,
Tanrının sevimli nər oğulları,
Zirvə yaraşığı, sər oğulları,
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Yuvası tar-mardır leyləklərin də,
Bağlıdır qapısı diləklərin də,
Duası qeyb olub mələklərin də
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Bir vaxtlar evləri çal-çağırlıydı,
Əyri küçəliydi, dar cığırlıydı,
Amma əfsanəli, min nağıllıydı,
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Köksünü düşmənə sipər edənlər,
Evini gülləyə çəpər edənlər,
Səssizcə bu yurddan köçüb gedənlər,
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Kəsilib evlərdən hənirti, nəfəs,
Sahibsiz otaqlar bom-boş, buz qəfəs,
Milləti yurdundan perik salan kəs,
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Meydanlar halaysız, yallısız qalıb,
Dağlar da gədiksiz, yalısız qalıb,
Hanalar ərişsiz, xalısız qalıb
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Balçılar nə vaxtdır olub şəhərli,
Sahibsiz arılar zəhər neştərli,
Qərib axşamlıdır, yetim səhərli,
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Atlı qarışqalar çıxarıb qanad,
Yurda qayıtmayan quşlara inad,
Yol- yolçuya həsrət, gəlmir doğma, yad,
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman

Bu boyda günaha batmayın, bəsdi,
Deməyin qara gün yel kimi əsdi,
Nə tez Torpaq ölümünə tələsdi,
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Yurda Ana dedik, Vətən söylədik,
O bizi böyütdü, bəs biz neylədik?
Getdik, heç birimiz geri dönmədik,
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Bizə ucalardan baxan, ey Tanrı,
Dikəlt bu yurddakı başdaşlarını,
Qurut bu torpağın göz yaşlarını.
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Telli Pənahqızı

Standard

025 (2)

Doğuldum bir təmiz, halal ocaqda,
Gül kimi bəsləndim isti qucaqda,
Qeybət eşitmədim küncdə, bucaqda,
Bu gözəl dünyanın, bivec dünyanın,
Məni kirlətməyə gücü çatmadı.

Həyat amalımdır; düzlük, həqiqət,
Bilmədim ömrümdə nifrət, kin-küdrət,
Qəlbimə nur saçdı, şəfqət, məhəbbət,
Yüz cürə əyrinin, yüz cür nadanın,
Məni kirlətməyə gücü çatmadı.

Şeytanın şərindən, nəfsindən uzaq,
Min bir hiyləsindən, məkrindən uzaq,
Bədxah insanların sirrindən uzaq
Böyüdüm…nə yaxşı şərin, böhtanın,
Məni kirlətməyə gücü çatmadı…

Nağıllardan gələn Şəhrizad oldum,
Sadiq sərçələr tək hürr, azad oldum,
Zəmanə əhliylə tərs, təzad oldum,
Hər növ rəzalətin, hər növ yalanın,
Məni kirlətməyə gücü çatmadı.

Girmədim savaşa qeylü-qalıyla,
Aldada bilmədi cah-cəlalıyla,
Sevmişəm dünyanı hər tür halıyla,
Yoluma boylanan, cinin, şeytanın,
Məni kirlətməyə gücü çatmadı.

Yaşadım ömrümü-mərdü- mərdanə,
Gördüyüm işlər də zərif, şahanə,
Bu ömür Tanrının, deyim daha nə…
Bu gerçək dünyanın, yalan dünyanın,
Məni kirlətməyə gücü çatmadı…

Telli Pənahqızı – Unudulmuş kəndlərə ağı

Standard


Hanı bu torpağın ər oğulları,
Tanrının sevimli nər oğulları,
Zirvə yaraşığı, sər oğulları,
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Yuvası tar-mardır leyləklərin də,
Bağlıdır qapısı diləklərin də,
Duası qeyb olub mələklərin də
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Bir vaxtlar evləri çal-çağırlıydı,
Əyri küçəliydi, dar cığırlıydı,
Amma əfsanəli, min nağıllıydı,
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Köksünü düşmənə sipər edənlər,
Evini gülləyə çəpər edənlər,
Səssizcə bu yurddan köçüb gedənlər,
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Kəsilib evlərdən hənirti, nəfəs,
Sahibsiz otaqlar bom-boş, buz qəfəs,
Milləti yurdundan perik salan kəs,
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Meydanlar halaysız, yallısız qalıb,
Dağlar da gədiksiz, yalısız qalıb,
Hanalar ərişsiz, xalısız qalıb
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Balçılar nə vaxtdır olub şəhərli,
Sahibsiz arılar zəhər neştərli,
Qərib axşamlıdır, yetim səhərli,
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Atlı qarışqalar çıxarıb qanad,
Yurda qayıtmayan quşlara inad,
Yol- yolçuya həsrət, gəlmir doğma, yad,
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman

Bu boyda günaha batmayın, bəsdi,
Deməyin qara gün yel kimi əsdi,
Nə tez Torpaq ölümünə tələsdi,
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Yurda Ana dedik, Vətən söylədik,
O bizi böyütdü, bəs biz neylədik?
Getdik, heç birimiz geri dönmədik,
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Bizə ucalardan baxan, ey Tanrı,
Dikəlt bu yurddakı başdaşlarını,
Qurut bu torpağın göz yaşlarını.
Bu kənd tənhalaşıb, qocalıb yaman.

Telli Pənahqızı

Standard

Qürurun şax taxtından enib gəlsən,
Taleyimin sərt yolundan dönüb gəlsən
Duman kimi dağa-daşa sinib gəlsən,
Məni sevərsənmi söylə yenidən?!

Ötən günlərimi anıb qayıtsam
Şam tək öz oduma yanıb qayıtsam
Təzə sevdaları danıb qayıtsam
Məni sevərsənmi söylə yenidən?!

Təzədən güzarım bu yerdən düşsə
İntizar baxışlar qəfil görüşsə,
Gözlərimiz bizdən xəlvət öpüşsə
Məni sevərsənmi söylə yenidən?!

İnadımın üst aynası qəfl sınsa
Sənsiz bumbuz xatirələr odda yansa
Bu son görüş taleyimdə son gümansa
Məni sevərsənmi söylə yenidən ?!