Category Archives: Aydan Abdullayeva

Aydan Abdullayeva – Qızım, vida kimisən

Standard

yol

Hələ mən atama çay dəmləməli idim,
Hələ saçlarım üçün sinəsini sipər etməli idi atam
Hələ zərrə-zərrə, ağrı-ağrı darıxmamalıydı ruhum.
Hələ məni səsləyib deməli idi:
– Nəfəsinə qurban olum, axşam qoxulum!
Amma… olmadı…
Mən çay dəmləmədim,
Saçlarım rüzgarda sovruldu,
Qürublarda unuduldu qoxum…

Hələ nağıl-nağıl uşaqlığıma söylənəcəkdim,
Nağıllanıb bir ulduza çəkiləcəkdim.
Sən, ata…
Sən hələ mənim gözlərimin yağmurundan öpəcəkdin…
Gəlsən, kədər dəmdədir.
Qollarımda ölüm…
Əriyən şam – göy üzündə nakam ömür…

Mən torpağam – yağ üstümə,
Mən buludam – keşik çəkirəm
bir qərib məzarın son nəfəsinə…
Məni xatırla, xatırla,
sonra unut ölərcəsinə…

Ah, ata, sən necə də fəsilsizsən,
Mən necə də xatirəsiz…
Əgər məni sevsəydin,
sənə övladdan ziyadə Ana olardım… ana
Sevmədin amma…

Sənin əllərin qocalmasın, anamın baxışları…
Səhərin dan üzündə çökdü
ömrümüzə taleyin axşamçağı…

Mən indi köhnə evimizə daman
yağışlara dua edirəm,
Anam başqa bir evin pəncərəsinə günəş doğur,
Atam… O ağac kimi yarpaq-yarpaq üşüməkdən ölür…

…Gedim, sabaha günəş dəmləyim…
Əynimə dəniz geyinim,
Bəlkə gələr…
“Qızım, vida kimisən…” deyər…

Foto . Ayşen Savadova

Advertisements

Aydan Abdullayeva – Qadın

Standard

f015

Sən ey mavi göyləri bulud-bulud qoxlayan…
Sən ey gözləri günəş, taleyi qürub qadın!
Sən ey göz yaşlarında bir ömrü girov qoyan…
Öz ömründən didərgin, bir dibsiz quyu qadın!

Sən gəzdiyin küçədə bir xatirə soyuğu…
Sən baxan pəncərədə xəyallar ayla doğur…
Qaranlığa aşiq gül sübh çağında tez solur…
Sən o güldən əyninə kəfən biç, uyu qadın…

Bax, o yaşıl yarpaq da xəzan olar, quruyar…
Sükutsan… Pıçıltını yalnızca Tanrı duyar…
Ruhun xəzan qoxulu, çölündə daim bahar…
Sən ey nakam yaşanan ən gözəl duyğu qadın!

Öncə atan tərk etdi, sonra sevdiyin adam…
Uşaqlığın, eviniz, ocağı sönən o dam…
İndi hey geri istə, geri verməz Tanrı da…
Nakam ömrün bəstəsi… Dön, bir də oxun, Qadın!