Author Archives: Çetin Bayramoğlu

About Çetin Bayramoğlu

Şairim , insanım.

Vüsal Hicranoğlu – Xızır bayramı haqqında I yazı

Standard

46131285_928693183993540_6500342361506185216_n

                                                 I YAZI
Azərbaycanın demək olar ki, bütün bölgələrində, o cümlədən  Xızıda qışın oğlan çağı Kiçik Çillənin onuncu günü Ulu Günəşin və təbiətin “dönüm nöqtəsi” sayılmış, havaların tədricən mülayimləşməsi, yazın ilıq nəfəsinin duyulması ilə əlaqədar olaraq “Xıdır İlyas” və ya “Xıdır Nəbi” adlandırılan mərasim keçirilmişdir. Sərt, çovğunlu günlərdə keçirilən qədim yazağzı Xızır Nəbi bayramı el arasında “Xızır bayramı”, “Qışyarısı”, “Xızırəlləz” adları ilə də tanınır. Xızır bayramının təsadüf etdiyi günlər haqqında tədqiqatçılar arasında müxtəlif fikirlər vardır. Onlardan bəziləri bu bayramın böyük çillədən dörd və kiçik çillədən üç gün olmaqla yeddi gün davam etdiyini bildirir. Görkəmli folklorçu Əhliman Axundov isə həmin mərasimin kiçik çillənin onuncu günündə qeyd edildiyini göstərir. Folklorşünas alim Bəhlul Abdullanın fikrincə, kiçik çillənin “Xıdır Nəbi” adlanan birinci ongünlüyü fəslin ən sərt, çovğunlu, dondurucu çağı sayılır. Xıdır Nəbinin şərəfinə icra olunan ayinlər Xıdırın yaşıllıq, su hamisi sayılan Xızırla əlaqəsini göstərir. Digər bir tədqiqatçı, professor Məhərrəm Qasımlı “Xıdır Nəbi” bayramının hər il qış yarı olanda Böyük çillə ilə kiçk çillə arasında keçirildiyini bildirir. Professor, Azərbaycanın xalq yazıçısı Əzizə Cəfərzadə “Xıdır İlyas” mərasiminin kiçik çillənin qurtardığı son üç gündə – təxminən fevralın 25-28-i arasında keçirildiyini vurğulayır. AMEA Naxçıvan Bölməsinin Etnoqrafiya şöbəsinin müdiri, tarix üzrə fəlsəfə doktoru, dosent Asəf Oruca görə, bu bayram “qışın oğlan çağında”, kiçik çillənin onuncu günü, Novruzdan altı həftə qabaq qeyd edilir. Kiçik çillə yanvar ayının 31-dən fevralın 19-na qədər olduğundan Xıdır bayramı fevralın 9-da kiçik çillənin yarı olduğu gündə keçirilir.
  “Suyun, külək və havanın himayəçisi”  kimi təqdim olunan Xızır üçün el adətinə görə “Xızır gəlsin ocağıma, şənlik versin bucağıma”deməklə “Xızır süfrəsi” açılmalıydı. Hər hansısa bir evdə belə bir süfrə açılmaması Xızır babanın bunu saymamazlıq kimi qiymətləndirib yer üzünə enməyəcəyi barədə inamlar da mövcud olmuşdur. Bayrama hazırlıq işləri əzəlçərşənbədən başlanırdı. Qapı üstünə, tavan tirlərinə sıyıq xəmirlə günəş, ay, insan və heyvan şəkilləri çəkən bəzi evlərin qadınları Xızırdan ev-eşik və ailələri üçün bərəkət diləyir, bayram gecəsi “Xızır, Xızır, xız gətir, dar dərədən köz gətir” və ya “Xızır baba, çıx çölə, od gətir bizim elə” deməklə nəyin bahasına olursa-olsun, bu gecə yer üzünə hərarət gətirməyi tələb edən ulularımız təbiəti oyatmaq, onun yaşıl donunu özünə qaytarmaq, torpağı, bitkini, mal-qaranı istiliklə təmin etmək, insanları soyuq və xəstəliklərə qarşı davamlı etmək arzusuyla Xızırı səsləyirdilər. Onların təsəvvüründə bu mübarək gecənin sübhə yaxın bir çağında asiman açılacaq və orada şərqdən-qərbə doğru səmadan yerə “Xızıryolu”deyilən işıqlı bir qurşaq yaranacaq ki, müqəddəs Xızır baba yanında dayçası olan boz atın belində, əlində od butası-məşəl, həmin işıq zolağı ilə yer üzünə enərək insanlara “xız-cəmrə”nin artıq yer üzünü bürüməyə başladığını xəbər verəcəkdir. Dünyagörmüş ağsaqqalların təbirincə “Xızıryolu”nu görənlər Allahdan nə istəsələr arzularına çatacaq, xoşbəxt adam olacaqdılar. Həmçinin asiman açılan zaman yaxşı adamların gözünə cənnət və cəhənnəmin görünəcəyini də deyirdilər. Odur ki, bəziləri dua və istəklərinin qəbul olunmasından ötrü bayramdan bir, yaxud üç gün əvvəl “Xızır orucu” tutur, niyyət edir, bayramın üçüncü gününün axşamı və sabahı oruc tutulan evlərdən fəqir-füqəraya, qonum-qonşuya yağlı fətir və yemək paylanır, Xızıra qurban kəsmək üçün hazırlıq işləri görülürdü. Mərasimi hamının icra edə bilməsi üçün yoxsullara yardım edərmişlər ki, bayram axşamı bir ev belə azuqənin yoxluğundan əziyyət çəkməsin və hər evdə süfrə açılsın. Əgər belə olmazsa,  Xızır bunu özünə sayğısızlıq sayar və küsüb gedər, baharın gəlişi uzanar:

Xan Xıdır atdı gəldi,
 Palçığa batdı gəldi.
Xan Xıdırım addıdı,
Xan Xıdırım oddudu,
Sünbülü daddıdı.

Day verin Xıdıra,
Pay verin Xıdıra,
Hay verin Xıdıra.
Süfrəsi daddı gəldi,
Xan Xıdır atdı gəldi.

 Digər tərəfdən də hamı dərk edirdi ki, Kiçik Çillənin bu çovğunlu –fırtınalı günlərində, qar-yağışın həddindən çox yağdığı bir vaxtda zavallı Xızır özü həddindən artıq zəif, əlləz olduğu halda, heç bir vəchlə bu “işləri” yerinə yetirmək iqtidarında deyil, odur, tez-tez təəssüflənərək “Babanın adı Xızır, əlindən gələn budur” deyərək gileylənirdilər. Buna baxmayaraq, keçmişin insanları “Xızır, harada arasan orada hazır” ümidilə arxayın idilər ki, əliaçıq, mərhəmətli Xızır bu vaxt “əbasını başına çəkib yatmayacaq”, ondan kömək diləyənləri qapısından boş qaytarmayıb, Bozatın belində yer üzünə enəcək, şuma düşüb palçığa bata-bata, zəhmli qışa sinə gərə-gərə, nəyin bahasına olursa-olsun, hökmən insanların imdadına yetəcəkdir.Bayram axşamı ayrıca bir çuvalda saxlanan son xırman buğdasından, buğda olmadıqda isə noxuddan bir qədər təmizləyərək suda yuyub-qurutduqdan sonra onu təndir üstündəki sacda, bəzən ərimiş yağda qovururdular. Hazır olmuş “Xızırnəbi” qovurğasını uşaq və cavanlar ciblərinə doldurub yeyirdilər. Qovurğanın “yarmalıq” adlanan digər iri hissəsi ayrı qaba yığılardı. Qovurğa ilə bərabər bayram günü badam, noxud, günəbaxan tumu qovrulur, aş süzülür, xəşil bişirilir, müxtəlif şirniyyat növləri hazırlanır və süfrəyə düzülür, evdə olan adamların sayına görə plovun yanına şam qoyulurdu. Bayram hamıdan çox uşaqların sevincinə səbəb olurdu. Axşam şər qarışanda uşaqlar dəstələnib evləri qapı-qapı gəzərək “Xıdır” nəğməsini oxuyar və bayram payı yığardılar. Hansı qapıdan içəri girsələr əvvəlcə dəstədən bir adam irəli çıxıb avazla  oxuyardı:

Mən Xıdırın quluyam, 
Göy atının quluyam. 
Ağzının arpasıyam
Ayağının nalıyam.

Dəstə isə xorla oxuyardı:

Xıdırı-Xıdır İlyas, 
 Özünü yetir İlyas

Yenə bir nəfər oxuyardı:

Xıdır gəldi hayınan
Bir balaca dayınan. 
Dayça batdı palçığa
Çıxartdıq hay-hayınan.

Dəstə xorla:

Xıdırı – Xıdır İlyas, 
Özünü yetir İlyas. 
 
Dəstədən bir nəfər:

Qara toyuq qanadı
  Kim vurdu, kim sanadı. 
  Qapı-qapı gəzməkdən
  Baldırım it daladı.
 
Dəstə xorla:
Xıdırı-Xıdır İlyas, 
Özünü yetir İlyas. 

Yaxud:
Xıdıra xıdır deyərlər,
Xıdırın payın verərlər.

Və yaxud:
Çatma, çatma, çatmaya, 
Çatma yerə batmaya. 
Xıdırın payın kəsənin
Ayağı yerə çatmaya.

Torbalara müxtəlif növ şirniyyat, çərəz qoyularaq uşaqlar yola salınırdı.
Bayram gecəsi bəzi ailə üzvləri tövlə pəncərəsinin ağzına kərpic qırıntısı, kömür və bir ağ yumurta qoyardılar. Onlar əmin idilər ki, Xızır həmin yumurta üzərinə xətt çəkəcək, xətt kərpic rəngində olardısa “yumurta yiyəsi” bu il xoşbəxt olacaq, qara olardısa, əksinə. Bununla yanaşı mal, mülk həsrətində olanlar arzuladıqları şeyin gildən, kağız parçasından kiçik modelini hazırlayar, var-dövlət istəyənlər isə adi kağızı xırda-xırda doğrayaraq Bozatlı Xızırın keçəcəyi yol üstə, yaxud bulaq, çay kənarında bitən kol-kos, ağac dibində basdırardılar.

II YAZI

Bayram günündə hamı bayram libasında “Xızır süfrəsi”nin arxasında əyləşər, süfrə duası oxuyar, “bismillah” deyərək yeməyə başlayardı. Hansı evin nişanlı oğlanı vardısa bu axşam qız evinə üstü tirmə şalla örtülmüş “Xızır xonçası” aparırdı.
Ağbirçəklərin dediyinə görə, bayram gecəsi ərkən qızlar körpə bir qız uşağının qabağına un və duz qoyaraq uşağa: “una duz qat” deyirmişlər. Körpə ağlı kəsən qədər duz qatdıqdan sonra həmin undan “duzlu qaley” deyilən xırda-xırda qoğallar bişirərək yatmazdan əvvəl onları yeyir, qəsdən su içməyib yatırdılar. Əgər yuxularına Xızır baba gəlib onlara su verərdisə, bu il onlar ərə gedəcək, yox əgər tanıdıqları və ya naməlum bir cavan onlara su verərdisə deyərdilər ki, həmin oğlan “sənin qismətindir.”
Bəzi yerlərin adətinə görə Xızır gecəsi un, süd və yağdan kömbələr hazırlanır, bunlardan birinin içinə qırmızı muncuq qoyurdular. Kömbələr hazır olandan sonra onları qızların arasında paylayırdılar. Muncuq qoyulan kömbə kimə düşsəydi, o qız tezliklə arzusuna çatacaqdı.
Bu qeyri-adi gecədə yer üzünə enmiş Xızırın yolunu azıb ev-eşikdən yan ötməməsindən ötrü qapı-darvaza ağzında, yolların üstündə, evlərin dörd bucağında və damlarında 5-8 m hündürlüyündə “Xızır dirəyi” adlanan dirəklər bərkidib başlarında xüsusi “Xızır çırağı” və ya “külək çıraqları” yandırırmışlar ki, səhərə qədər işıqlansınlar.
Hava açılmamışdan bir az əvvəl isə “Xızırçı” adı daşıyan bir neçə gənc əllərində şam-çıraq ağ atlara minərək, digərləri isə piyada:
Xan Xızır gələsidi,
Şamlar verin şamlayaq,
Dağlarda axşamlayaq,
Şum yerini şumlayaq.-

oxuyaraq Xızırın pişvazına çıxır, şum yerlərindən keçərək dağlara qalxaraq babanı “axtarırdılar”.
Adət-ənənəyə görə Xızır bayramı günündə işləmək olmazdı.
Tarixçi alim Kərəm Məmmədli bayramla bağlı deyir: “Xıdır Nəbi bayramı demək olar ki, Türk xalqlarının hamısında təntənə ilə qeyd olunur. Xıdır Nəbi babanın şərəfinə qurban kəsilir, qovrulmuş buğdanı üyüdərək qovud düzəldirlər. Sonra bu qovud bir siniyə tökülər və qırağında ailə üzvlərinin sayına görə, şamlar yandırılır. Qovud doldurulmuş sinini pəncərənin qabağına qoyaraq, Xıdır Nəbinin burada iz qoyacağına inanırlar. Yaşlı adamlar Xıdır Nəbinin daha iki qardaşının – Xıdır Əlləz və Xıdır İlyasın olduğunu söyləyirlər. Bu cür bayram Xıdır Əlləz adı ilə Şərqi Anadoluda da keçirilir.
Tədqiqatçılar bu bayramı əski türk inancları ilə bağlayaraq, onun kökünün çox qədim çağlara gedib çıxdığını qeyd edirlər. Türk xalqları Xıdır Nəbiyə qurban və ya nəzir verməklə ailədə, ocaqda bərəkətin təmin olunacağına inanırlar.”
Tədqiqatçı Elçin Muxtar Elxan qeyd edir ki, əcdadımız tarix boyu gözəgörünməz babanın gəlişini həmişə səbirsizliklə gözləmiş, “Xan Xızır gələsidi, Xan Xızır güləsidi” deyə gəzib oxuyaraq, babaya böyük ümidlər bəsləmişdir. Xızır babanı yurdumuza dəvət eləmək, səmadakı “Xızıryolu”nu yer üzündə davam etdirərək onun oxşarını yaratmaq və torpaqlarımıza gələn yolları babaya göstərmək, ona bələdçilik etmək niyyətilə ulularımız bütün Azərbaycan ərazisindəki yüksəkliklərdə, şərqdən qərbə doğru, başda Bakıdakı “Qızqala” olmaqla, “xızqala”, “çıraqqala”, “çıraqyurd”, “çıraqtəpə”, “xızırtəpə”, “xızırlıq dağı” və “xızırdirək” adlanan bir silsilə, işıqlı, odlu-alovlu bir “zolaq”, uca qala və bürclər inşa etdirmiş, Xızır bayramı gecəsi onların başında saysız-hesabsız nəhəng tonqallar yandırmışlar.
AMEA-nın müxbir üzvü Hacı Qadir Qədirzadə Naxçıvanda qeyd olunan “Xıdır Nəbi” bayramı ilə bağlı yazır: “Naxçıvan ərazisinin bir sıra kəndlərində və Naxçıvan şəhərində fevral ayında, yəni “qışın oğlan çağında”, “kiçik çillə tüğyan edən” vaxt “Xıdır Nəbi” adı ilə bilinən mərasim çox təntənə ilə qeyd edilir. Toplanmış etnoqrafik materiallara əsaslanaraq demək olar ki, bayram Xızır peyğəmbərin şərəfinə qeyd olunur. Lakin maraqlı cəhət bundan ibarətdir ki, bayram nəyə görə məhz fevralda, qışın ən sərt vaxtı keçirilir? Məlum olduğu kimi, Xızır peyğəmbər çətin anlarında insanlara yardıma gəlir. Qədim Azərbaycan və Anadolu türklərinin inamına görə, qışın çətin dövründə, hazırlanmış qida, yanacaq və yem ehtiyatının azaldığı vaxt Xızır peyğəmbərin çağırılması onun yardımına böyük ehtiyacla bağlıdır. Xalq təqviminə əsasən, qış 3 yerə bölünür: böyük çillə – 40 gün, kiçik çillə – 20 gün, çilləbeçələr (bu, “boz ay”, “bayram ayı”, “cəlimələr” adı ilə də bilinir). El arasında bunları üç bacı, daha çox böyük və kiçik çillələrlə bağlı olaraq böyük və kiçik bacı adlandırırlar.
Bir rəvayətdə deyilir ki, böyük çillə ömrünü başa vurub yerini kiçik çilləyə verərkən kiçik çillə soruşur: “Nə etdin?” Böyük çillə deyir ki, tayaları yarıladım, unluqların, qovurma küpələrinin başını endirdim, qalaqları sökdüm. Kiçik çillə isə deyir: “Mən gedib unluqları, qovurma küpələrini silib-süpürəcəyəm, qalaqları yandırıb göyə sovuracağam, ot taylarını yox edəcək, qarıları təndirə salıb külfədən çıxaracağam. Hayıf ki, mənim ömrüm azdır, yoxsa hər şeyi məhv edərdim”. Buna görə xalq kiçik çilləni çox qorxulu hesab edir və deyir ki, “kiçik çillənin (bəzi kəndlərimizdə cahar-caharın) soyuğu təndirə təpər toyuğu”. Qışın ağırlığını bilən xalq darda qalanlara yardıma çatan Xızır peyğəmbəri çağırmaq üçün onun şərəfinə mərasim keçirir. Etnoqrafik materiallara söykənərək demək olar ki, bayram kiçik çillənin 10-cu günü, yəni fevralın 9-da qeyd olunur. Bir məsələ xüsusi qeyd edilməlidir ki, Naxçıvan şəhərində yanlış olaraq mərasim İslamla əlaqələndirilərək kiçik çillənin ilk cümə axşamında qeyd olunur.Deməli, bu, konkret tarixdən çıxır. Mənbələrə əsasən, şimal yarımkürəsinin bir sıra xalqlarında fevralın 9-u və 10-da buna bənzər mərasimlərin mövcudluğunu söyləyə bilərik.
Həmin mərasimlərdə məqsəd istiliyi çağırmaq, qışı yola salmaqdır. Hətta geniş meydanda qışın müqəvvasını düzəldib yandırırlar. Deməli, mərasim müəyyən cəhətdən bəşəri xarakter daşımaqla sırf astronomik məsələlərlə bağlıdır. Yəni bu, sabit vaxta malikdir. Naxçıvanda Xıdır Nəbinin əsas simvolu qovurğa və qovut hesab edilir.
Qovurğa ilə bərabər, küncüd, günəbaxan toxumu, şabalıd, badam, noxud və sair qovrulur. Qovrulmuş toxumlar qovurğa ilə qarışdırılır. Qarışığa iydə, kişmiş, mövüz və başqa çərəzlər də qatılır. Əvvəllər qovurğa kirkirə, əl daşı (dəstər) adlanan alətlə çəkilir və qovut hazırlanırdı. Quru qovutu yemək çətin olduğundan ona doşab, şəkər tozu əlavə edib ovurlar. Çəkilmiş qovutu bir qaba doldurub axşamdan yükün üstünə və ya taxçaya qoyurdular ki, Xızır peyğəmbər gecə ona əl basacaqdır. İnama görə, belə qovut şəfaverici xüsusiyyətlərə malik olur.
…Həmin gün evin kişisi baltanı götürüb gəlir bar verməyən ağacın yanına və ucadan deyir ki, hava soyuq keçir, bu ağac isə barsızdır, kəsirəm, yandıraq.
Kənardan bir nəfər yaxınlaşıb onu tutur ki, kəsmə, bu il bar verəcək. Adət “baltaçəkmə” adlanır. Oxşar inam yumurtlamayan toyuqlara qarşı da edilir. Onlar bir təlisə
yığılır, sahibi deyir ki, dadlıq qurtarıb, bunlar isə
yumurtlamırlar, aparıram hamısını kəsdirəm. Belə toyuqlara Xıdır Nəbi qovurğası səpirlər. İnama görə, bundan sonra toyuqlar yumurtlamağa başlayırlar.” 

Əli Kərim

Standard

eli kerim

Ölüm, şöhrətinmi azalardı de,
Tanışdı onsuz da cahana adın.
Sənə nə olardı, nə olardı de,
Belə bir insana əl vurmasaydın?

Gedir, şair gedir, sənətkar gedir,
Bu gedən hər gedib-gələndən deyil.
Ölüm, sevinmə çox, bu sevinc nədir?!
Bu ölən, sənə hər öləndən deyil,

O yazdı, yaratdı həyat naminə,
Onun hər bir şeiri ölümdür sənə!

Aybəniz Əliyar – AĞRILAR

Standard

Aybəniz Əliyar

Qaça-qaça uzaqlaşdım özümdən,
Baxıb gördüm məndə bitən yolum yox.
Xatirələr çözələndi izimdən,
Sual etdim: Gedimmi?Hə!Qalım?Yox!

Yollar yenə ovutmadı acımı,
Zaman yenə, nəyim varsa, sovurdu.
Külək qapdı kirpiyimi, saçımı,
Acı yellər hisslərimi qovurdu.

Nə olsun ki, zaman ömrün oğrusu,
Ürək yenə hər mövsümün heyranı.
Hər xışıltı bu payızın ağrısı,
Hər xəzəl də bir yarpağın ünvanı.

Nizami Gəncəvi

Standard

nizami gencevi

Ay üzlü nigarım, kimə mehman olacaqsan?
Bir söylə, kimin şəninə şayan olacaqsan?

Şahlıq çətiri var başın üstündə bu axşam,
Ənbər çətirinlə kimə sultan olacaqsan?

Şəkkər demərəm mən sənə, ondan da şirinsən,
Dilbər, necə bir bəxtəvərə can olacaqsan?

Zülmət gecə, sən nurlu çıraq, bəd gözə gəlmə,
Ey abi-həyat, sən kimə canan olacaqsan?

Getdin, necə bəs tab eləsin hicrə Nizami,
O xəstə ikən, sən kimə dərman olacaqsan?

Lətafət Abıyeva

Standard

Lətafət Abıyeva

Arzularım nurdan uzaq,
Ümidimi şam eyləyim.
Qarşıda qəm mövsümüsə…? –
Ürəyimi şum eləyim.

Bəxtim dərdə geniş küçə,
Ağlım kəsmir burdan köçə.
Bu daş bəxti bilməm necə
Mən əridib mum eyləyim?!

Qəlbdə axın-axın arzum –
Uzaq arzum, yaxın arzum…
Gül açmırsa toxum arzum,
Ovub narın qum eyləyim.

Ya da bəxtin acığına
Arzuları günə sərib
Göyərən toxum eyləyim?

Quba

Yəhyayev Ağasəfa – BU KÖHNƏ DƏYİRMAN…

Standard

agaseya

Daşıb gurhagurla dəhnədən gəlir,
Axır şırıl-şırıl, suyu sozalmır.
Təzədən calanır, köhnədən gəlir,
Dənliyi boşalmır, dəni azalmır,
Dənliyə dalbadal dən tökür çanaq…
Dənliyə nə töksən, çəkir, üyüdür,
Gah taxıl, gah da ki, fikir üyüdür
Bu köhnə dəyirman ,
bu köhnə çax-çax…

Dəyirman qohumdur çərxi-fələklə,
Dəyirman nə demək? Hər naşı bilməz.
Bu fırıl-fırılla, bu hərləməklə
Alt daşı nə çəkir, üst daşı bilməz.
Üst daşı bəhbəhdə, alt daşı:-Ax-vax…
Dünən çəkdikləri bu günə qalmaz,
“Bəhbəh”i, “ax-vax”ı vecinə almaz
Bu köhnə dəyirman,
bu köhnə çax-çax..

Baxırsan… Qan damır pipiklərindən,
Matam bu dəyirman xoruzlarına.
Bir damla yaş düşməz kipriklərindən,
Bir çimdik toz qonmaz umuzlarına.
Baxırsan… Banladı birdən haq-nahaq,
Vətəni sevmək də çığır-bağırdı…
Başımı ağrıtdı, könlümü qırdı
Bu köhnə dəyirman ,
bu köhnə çax-çax…

Səfəri haradır, hara yollanır?
İgid doğan ana, gör, oğlunu gör.
Gör kim havalanır, gör kim allanır,
Peşiman, pərişan Koroğlunu gör,
Dəyirman çarxında hərlənişə bax…
Qalmaz öz işindən, saymaz kimsəni,
Qırata mindirir Keçəl Həmzəni
Bu köhnə dəyirman ,
Bu köhnə çax-çax…

Dözür hər zillətə, ağrı-acıya,
Dəyirman çarxında ruhum pərlənir.
Hər gün duaçıyam Dəyirmançıya,
Onun qurğusudur bu od, bu ocaq…
Hamının üzünə qapısı açıq,
Yolüstü alacıq, isti yuvacıq
Bu köhnə dəyirman …
Bu köhnə çax-çax…

2010.

MƏHSƏTİ ŞEYDA ƏLİ QIZI – BƏLKƏ DƏ … HEÇ YOXSAN …

Standard

çiçek4

MƏHSƏTİ ŞEYDA ƏLİ QIZI – BƏLKƏ DƏ … HEÇ YOXSAN …

Geymişəm EŞQini ruhuma Payız
Gəzirəm məcnuntək tək tənha yalqız …
Vurnuxur gözlərim axtarır səni
Görənlər deyirlər … dəlidir bu qız …

Gah yerlə gah göylə danışıram mən
Gah da ki xəzələ qarışıram mən …
Xəzəl yarpaqları basıb bağrıma
Hardadır Payızım soruşuram mən …

Səsimə səs vermir mənim sonbahar
EŞQimə dil deyib buludlar ağlar …
Kəsilər ümidi ümidimin də
Könlüm sənsizliyin yasını saxlar …

Dünya sədaqətlə sınayır məni
İradəm gülərək qınayır məni …
Könlümü zəbt edib sənsiz qəm kədər
Sanki qəm qurbanı o sayır məni …

Beləcə ay ötür illər dolanır
Sənin varlığını vüsal da danır …
Bəlkə də … heç yoxsan… bəlkə xəyalsan
Ruhum xəyalını öz EŞQi sanır …
Ruhum xəyalını dəli tək anır ..