Şəbnəm Xeyrulla – YANĞINDAN SONRA

Standard

086

Kədər də olub həyatımda,
Sevinc də yəqin ki…
Amma qalmayıb yadımda,
Duymamışam heç birini ürəkdən.
Elə ürəyimin özünü də.
…Ehtiyat qapılar olur ha,
Sahibinin belə unutduğu,
Qəfil yanğın vaxtı yada düşən,
Təpiklə açılan paslı qapılar…
Bax, ürəyim də elə imiş…
Yanğına – Səni tanıyana qədər,
Bilmirdim ki, o var…
İndi…
İndi kədəri də, sevinci də
Başqa cür duyuram,
Adi tozdan qıcıqlanan
Allergik xəstə kimi,
Ürəyimin səsini də eşidirəm,
Eşqdən dəm vuran həzin bəstə kimi.
Bəlkə bu yanğın sönsə, yaxşıdır?
O qapı bağlansa,
Hər şey əski halına dönsə, yaxşıdır?
Axı bir ürəyi belə yükləməzlər,
Onsuz da tək olanı,
Bu qədər həsrətlə, qəzəblə,
Dərdlə, əsəblə təkləməzlər.
Qərarın nədir, əzizim –
Getmək, ya qalmaq?
Yanğını söndürmək,
Yoxsa yeni alov qalamaq?

2 Yanvar, 2013

Bir cavab yazın

Sistemə daxil olmaq üçün məlumatlarınızı daxil edin və ya ikonlardan birinə tıklayın:

WordPress.com Loqosu

WordPress.com hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Twitter rəsmi

Twitter hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Facebook fotosu

Facebook hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

Google+ foto

Google+ hesabınızdan istifadə edərək şərh edirsinz. Çıxış / Dəyişdir )

%s qoşulma