Category Archives: ƏhmƏd CƏmil

ƏHMƏD CƏMİL – ANALAR

Standart

f002

Atalar dünyanın
quran əlidir,
qüvvətli, mətin.

Ana ümid, fərəh,
nur məşəlidir
bəşəriyyətin!

Dünyada dil açıb
ilk dinəndə də
« ana » deyirik,

Qocalıb dünyanı
tərk edəndə də
« ana » deyirik.

Bütün dahilərə
layla çalar o,
günəşli layla…

Bütün ürəklərə
şəfəq salar o,
günəşlə, ayla.

Ana mərd olanda
nənə ağbirçək,
baxışları nur,

Qızları böyüyər
ay parçası tək
qüdrətli, məğrur.

Oğullar dünyanın
gələcəyidir,
ana bu günü,

İnsanlıq hər şeydən
müqəddəs bilir
ana südünü!

Əhməd Cəmil – Bəxtiyar

Standart

Əhməd Cəmil

Əynində boz şinel, əlində tüfəng,
Nəğmə oxuyursan gülümsəyərək:
“Mən bir qılınc idim, sığmadım qına…”
İri addımlarla gəlir yaxına,
Əlimi sıxırsan, sonra ərk ilə
Məni gah danlayır, gah tutur dilə,
Deyirsən: “Bilirəm, məni anırsan,
Amma fikr etməsə yaxşıdır insan.
Yoxsa dərd adama olar ağır yük.
Könlüm şeir istəyir… Al, bir tütün bük.

Əhməd Cəmil – Gülür günəş, gülür çəmən

Standart

ahmed cemil - gülür güneş

Gülür günəş, gülür çəmən,
Açır bənövşə, yasəmən,
Pıçıldayır axan sular:
Baharın özgə hüsnü var…
Vurulmuşam bahara mən!

Yaşıl yamacda qumru tək,
Ötür yanıqlı bir tütək.
Haray salır kamançalar:
Al örpək örtdü bağçalar.
Yuyundu şehlə gül-çiçək!

Güləndə axşamüstü gül,
Üfüq geyir narıncı tül.
Yanır hər evdə bir ocaq.
Fərəhlənir oğul, uşaq…
Baxanda şad olur könül.

Yananda göylərin şamı,
Gözəl olur yaz axşamı…
Dinir hər evdə tar, qaval,
Gülür min arzu, min xəyal…
Gülür baharda el – hamı!

Görüb zəfər baharını,
Silib könül, qubarını,
Uçan bulud, əsən külək,
Dilində nəğmə sübhədək
Gəzir Vətən diyarını!

ƏHMƏD CƏMİL -LAYLAY

Standart

Gecə keçir… Göylər qara, ay para…
Ahu olub qaçır yuxun dağlara.
Ömrüm-günüm! Sənə laylay dedikcə,
Ürəyimdə qövr eləyir min yara.
Laylay, gülüm, gözlərindən öpsün ay;
Laylay, quzum, laylay, balam, a laylay!

Atan sənin bir igiddir büsatlı…
Çal papaqlı, boz şinelli, boz atlı.
Düşmən üstə şığıyanda, deyirsən,
Qızılquşdur, uçur şimşək qanadlı!
Laylay, gülüm, gözlərindən öpsün ay;
Laylay, quzum, laylay, balam, a laylay!

Düzlər oddur, dağlar duman, sular qan…
Qan içində batır günəş, sökür dan…
Yanır ellər, yanır Vətən torpağı,
Yoxsa, quzum, budur səni ağladan?
Laylay, gülüm, gözlərindən öpsün ay;
Laylay, quzum, laylay, balam, a laylay!

Yer üzündən silinməsi qan izi,
Gülməyəcək körpələrin gül üzü!
Atan bizə kağız yazmır bir ildir…
Yox, heç belə unutmazdı o bizi!
Laylay, gülüm, gözlərindən öpsün ay;
Laylay, quzum, laylay, balam, a laylay!

Laylay dedim, gecə keçdi, daha yat!
Günlər ötsün, böyü, boya-başa çat.
Sənsən indi evimizin çırağı,
Böyü, oğlum, dərdin alım, tez boy at!
Laylay, gülüm, gözlərindən öpsün ay;
Laylay, quzum, laylay, balam, a laylay!

ƏHMƏD CƏMİL – CAN NƏNƏ,BİR NAĞIL DE…

Standart

- Ay nənə, bir nağıl da de!
- Ömrüm-günüm, yat daha,
Hamısını indi desəm, nağıl qalmaz sabaha….
- Can nənə, de birini də.
- Ağrın alım, sözə bax.
Evimizdə səndən savay, gör heç varmı bir oyaq?
Gecə keçib, ev soyuyub, hənir gəlmir ocaqdan;
Taxt üstündə məstan pişik, odur, yatıb bayaqdan.
Ört üstünü, dərdin mənə, bax, eşikdə yel əsir…
- Qar yağırmı?- Elə yağır… sazaq qılınc tək kəsir…
Belə yağsa, qar sübhəcən yolu-izi örtəcək;
Kirpiklərin lap qovuşub, cırtdan bala, yat görək.

Nənə yığır düyünçəyə iynəsini, sapını,
Külək hərdən taqqıldadır pəncərəni, qapını.
Körpə çəkir təzə, güllü yorğanını üzünə,
Gözlərini yumur… amma yuxu getmir gözünə.
- Ay nənə, o kimdir elə pəncərəni bərk vurur?
- Heç kim deyil, yat, ay bala, yeldir, qarı sovurur…

Bir gizilti duyur uşaq vücudunda bu ara,
Həsrət qonan gözlərini zilləyərək divara,
Çarpayının baş ucunda öz əliylə asdığı
Şəklə baxır, fikrə gedir, qucaqlayıb yastığı…
- Bəs ay nənə, atam indi haradadır, görəsən?!
- Bıy başıma nələr, oğul, yatmayıbsan hələ sən?!
- Axı, nənə, heç demirsən atam haçan gələcək,
Indi onu səngərdə bəs üşütmürmü qar, külək?
- Ömrum-günüm, körpə quzum, qurban olum adına,
Niyə köks ötürürsən o düşəndə yadına?
Atan yazır: hələ xoşdur bu tərəfdə havalar.
Deyir oğlum darıxmısan, görüşərik bu bahar.
Bağçalarda çiçək açar gülöyşə nar, yasəmən,
Qaranquşla bir zamanda qayıdaram kəndə mən…
Heç darıxma, dərdin alım, atan gələr, o zaman
Sənə çoxlu nağıl deyər əsgərlikdən, davadan!
Di yat, indi gecə keçir…
- Onda, nənə, ay nənə!
Qoy kəsməyək ağ toğlunu, qalsın atam gələnə.
- Yaxşı, bala, qoy bağlarda çiçək açsın nar, ərik,
Sağlıq olsun, ağ toğlunu atan üçün kəsərik.
Mən eyvana xalı sallam, anan evi bəzəyər,
El qaydası süfrə açar, qohum-qonşumuz gələr.
Sən atanı qucaqlar, üz-gözündən öpərsən,
Qoca baban saz kökləyib, nağıl deyər sübhəcən…

Körpə güldü… həsrət qonan gözlərindən uçdu qəm,
Öpdü onun xəyalını indi özgə bir aləm;
Qaranquşlar uçub gəldi, açdı çiçək, güldü yaz…
Qucaqladı atasını, sonra kimsə çaldı saz…
Körpə özü hiss etmədən, onu yuxu apardı,
Çöldə isə bütün gecə külək tufan qopardı…